Na 9 maja 2001 roku papież Jan Paweł II błogosławił na Malcie trzech świadków wiary. Wśród nich był także karmelitański tercjarz, apostoł laików George (Jerzy) Preca. W ceremonii beatyfikacji uczestniczyło 150 tysięcy ludzi, co stanowi prawie połowę wszystkich mieszkańców Malty.
George Preca urodził się 12 lutego 1880 roku w stolicy Malty Valletta w licznej rodzinie chrześcijańskiej. Ukończył najlepszą szkołę średnią na Malcie, a następnie seminarium duchowne. Już jako dziecko był bardzo często chory, a po przyjęciu święceń diakonatu zachorował tak poważnie, że nie było już prawie nadziei na jego uzdrowienie. Ostatecznie jednak dzięki wstawiennictwu św. Józefa wyzdrowiał i 22 grudnia 1906 roku został wyświęcony na kapłana.
Ojciec Preca, na Malcie znany jako Dun George, poczuł już przed swoim święceniem powołanie do nauczania tych, którzy pilnie potrzebowali wykształcenia religijnego. Już w 1906 roku miał w języku łacińskim opracowany regulamin dla wspólnoty stałych diakonów, którzy mieli wspierać biskupów w chrześcijańskim formowaniu wiernych. Tę regułę zamierzał przedłożyć do zatwierdzenia papieżowi Piusowi X. Krótko potem jednak zmienił ten projekt. Sam zaczął formować grupę młodych mężczyzn, aby byli później zdolni nauczać innych. Jeden z jego pierwszych uczniów, młody robotnik z maltańskich doków, sługa Boży Eugen Borg, później stał się pierwszym generałem zakonu, który Preca założył.
Wspólnota nazwana Towarzystwem Nauki Chrześcijańskiej (Society of Christian Doctrine; SDC) została założona w Hamrun na Malcie na początku 1907 roku. Na początku bracia cierpieli na brak wszystkiego, z wyjątkiem braterskiej miłości i zdrowego nauczania chrześcijańskiego. Jako swoje motto obrali litery M.U.S.E.U.M., które są początkowymi literami łacińskiego „Magister Utinam Sequatur Evangelium Universus Mundus”, w tłumaczeniu: „Bożyszczy Uczicielu, niech cały świat naśladuje ewangelie!”1
Nie wszyscy jednak pozytywnie odbierali wizję ojca George'a o religijnym kształceniu laików. Niektórzy wręcz źle interpretowali jego dobre intencje. Przedstawienie Biblii i teologii w sposób, który mogliby zrozumieć robotnicy i laicy - to była wówczas rzeczywiście rewolucyjna myśl. Tym bardziej szokującym był sen bł. George'a o formacji laików - mężczyzn i kobiet, którzy później głosiliby Boże słowo innym. Jego Towarzystwo i jego reguła zostały zatwierdzone przez maltańskiego biskupa po 25 latach.
Wówczas, gdy szkół państwowych było mało, a uczęszczanie do szkoły nie było obowiązkowe, stopniowo w jednej parafii po drugiej otwierano centra dla katolickiego nauczania, prowadzone przez Towarzystwo. Ludzie pilnie potrzebowali wykształcenia religijnego. Ich chrześcijańskie życie opierało się w dużej mierze tylko na przyjmowaniu sakramentów i pobożności ludowej, bez prawdziwej znajomości nauki Kościoła. Dla dzieci i młodzieży, które codziennie uczęszczały do centrów ojca George'a, katecheci przygotowywali nie tylko nauczanie, ale także różnorodne wycieczki i zabawy.
Już od samego początku ojciec Preca chciał uczyć zarówno młodych, jak i dorosłych, ale najważniejsza dla niego pozostawała formacja gorliwych celibatariuszy-katechetów z jego Towarzystwa. Po zakończeniu nauczania dzieci i dorosłych katecheci mają obowiązek spędzać każdego dnia jedną godzinę na wspólnej modlitwie i formacji.
Ojciec Preca uczył także swoimi książkami. W tym czasie na Malcie rywalizowały ze sobą język włoski i angielski. George Preca pisał jednak po maltańsku, w języku prostych ludzi, aby każdy mógł go zrozumieć. Napisał około 150 publikacji - od książek po ulotki. Stworzył także wiele modlitw. Z nich poznajemy go jako mystyka, który we wszystkim, co go otaczało, nieustannie szukał Boga. Szczególną czcią obdarzał tajemnicę Wcielenia i słowa z ewangelii św. Jana: „Verbum caro factum est” (Słowo stało się ciałem, Jan 1,14). Błogosławiony ojciec Preca był również bardzo poszukiwanym spowiednikiem, ponieważ umiał pocieszać. Wydaje się nawet, że dzięki jego posłudze doszło do uzdrowień.
W 1950 roku ojciec Preca wysłał sześciu członków Towarzystwa do ewangelizacji w Australii. Oprócz tego centra Towarzystwa SCD znajdują się również w Albanii, Kenii, Sudanie i Wielkiej Brytanii. Charyzma ojca George'a jest wciąż żywa i wielu doświadcza powołania do służby w jego Towarzystwie.
Ojciec George Preca zmarł na Malcie we wsi Santa Venera 26 lipca 1962 roku. Jego szczątki zostały pochowane w pobliżu macierzystego domu Towarzystwa w Blata l-Bajda. Wspomnienie tego nowego błogosławionego obchodzone jest 9 maja.
Przetłumaczyła z angielskiego Monika Kršková.
