Blog
Titus Brandsma: Czym jest mistyka? (6/6)
Czy życie mistyczne jest dla wszystkich, czy tylko dla niektórych?
Byliśmy świadkami wielu sporów dotyczących pytania, czy każdy jest powołany do życia mistycznego i czy stanowi on właściwy (następny) etap rozwoju ascezy lub cnotliwego życia.
Ponieważ w odniesieniu do życia ascetycznego, człowiek patrzył zbyt ekskluzywnie na ludzki aspekt i zbyt mało rozwodził się nad tym, że i w nim Bóg działa swoją łaską, tak jak w życiu mistycznym – chociaż głębiej ukrytym w tym, co ludzkie – niestety różnica między nimi bardzo się uwydatniła.
W życiu mistycznym działanie Boże jest bogatsze i już tak bardzo się nie ukrywa, co z formalnego punktu widzenia wywołuje inne przeżycia, które jednak nie muszą być tak różne, jak często się przedstawia.
Życie cnoty musi być ukierunkowane na najwyższe zjednoczenie z Bogiem, ale nawet spełnienie tego warunku nie oznacza, że Bóg obdarzy każdego swoją łaską tak hojną, że życie mistyczne byłoby dana wszystkim. (1)
(1) Życiem cnoty rozumie się przede wszystkim życie w wierze, nadziei i miłości, które są tzw. cnotami wlane – darami Ducha Świętego, które otrzymaliśmy w chrzcie – i które pozwalają nam (z łaski) żyć w intymnej, osobistej relacji z Bogiem. To jest najgłębsza istota chrześcijańskiej mistyki. Czy to tajemnica dotknie również naszego psychosomatycznego przeżywania w naszym doczesnym życiu, czy będzie przeżywana „tylko” na poziomie wiary, pozostaje drugorzędne, ponieważ nie zależy od tego ani nasza świętość, ani nasze zbawienie.
Chociaż prawdą jest, że jesteśmy zobowiązani do wysiłku na rzecz życia w cnotach oraz „dążyć do darów wyższych” (por. 1 Kor 12,31), czyli do życia mistycznego, prawdą jest równocześnie, że w momencie, gdy jedno lub drugie staje się dla nas ważniejsze niż sam Bóg (i relacja do Niego), obie rzeczy stają się przeszkodą w rozwoju naszego życia duchowego.
(Nota tłumacza)
Przypisane z książki: Engagierte Mystik
Autor: Titus Brandsma
Wydane przez: Bonifatius-Verlag Paderborn, 1991
Tłumaczenie i redakcja: Norbert Żuška, O.Carm.
Aby svou nevěstu okrášlil, ozdobil a nesmírně ji zdokonalil...
Czytaj dalej
O třetí noci (po noci smyslu a noci ducha) hovoří Jan jen v souvislosti s obrazem přirozené noci a jejími třemi fázemi, kterými se jeden den uzavírá a k druhému dospívá. Tato třetí noc odpovídá ‚svítání‘, jež předchází plnému světlu nového dne.
Czytaj dalej
Proto bych chtěl tento stav spojit s obrazem – mohu-li užít tohoto pojmu – „Boží prsy“, a sice pro nevýslovné sladkosti, které zde zakouším.
Czytaj dalej
