Blog

1 Król 18,25–30a

Hledá-li duše Boha, hledá mnohem víc její Milovaný ji!

Teresa Benedykta od Krzyża (Edith Stein)

Człowiek pragnie być stale obdarowywany bytem, aby móc wykorzystać to, co moment jednocześnie daje i odbiera. Nie chce rezygnować z tego, co daje mu pełnię, i chciałby być bez końca i bez granic, aby mieć to w pełni i nieustannie. Radość bez końca, szczęście bez cienia, miłość bez granic, intensywne życie bez osłabienia, jak najpotężniejszy czyn, który jest jednocześnie doskonałym pokojem i uwolnieniem od wszelkich napięć – to jest wieczna błogość (...) To jest byt, o który człowiekowi w życiu chodzi.

Niezaprzeczalnemu faktowi, że moje istnienie jest ulotne, ograniczone od jednego momentu do drugiego i narażone na możliwość niebytu, odpowiada inny, równie niezaprzeczalny fakt: że pomimo tej ulotności jestem moment po momencie zachowywana w bycie i że w moim ulotnym istnieniu zawarte jest istnienie trwałe. Wiem, że ktoś mnie trzyma, i w tym leży mój spokój i pewność. Nie jest to pewność człowieka, który stoi na mocnym gruncie swoją własną siłą, lecz słodka i błoga pewność dziecka, które nosi silne ramiona, pewność – rzecz biorąc – nie mniej rozumna. Czy nazwalibyśmy „rozumnym” dziecko, gdyby żyło w ciągłym lęku, że matka puści je upaść?

W swoim istnieniu zderzam się z istnieniem innym, które nie jest moje, ale które stanowi podporę i podstawę mojego istnienia, które samo podporę i podstawę traci. Aby w tej podstawie mojego istnienia, z którą się sama w sobie spotykam, poznawać istnienie wieczne, mogę dojść dwiema drogami. Jedna to droga wiary: kiedy Bóg objawia się jako „ten, który jest”, jako ten, kto tworzy i podtrzymuje życie, a kiedy Odkupiciel mówi: „Kto wierzy w Syna, ma życie wieczne” (Jan 3,36). To wszystko są jasne odpowiedzi na tajemnicze pytanie mojego własnego istnienia. A gdy Bóg przez proroka mówi mi, że stoi przy mnie wierniej niż własny ojciec i matka, że jest nawet samą miłością, wtedy wyraźnie widzę, jak „rozumna” jest moja ufność w ramie, która mnie trzyma, i jak niedorzeczny jest wszelki lęk i obawa przed upadkiem w nicość – o ile sama od tego bezpiecznego ramienia się nie odłączę.

Drugą drogą jest droga filozoficznego poznania, która podąża własną ścieżką. Jest to droga myślenia dedukcyjnego, którą podążają dowody istnienia Boga.

Przyjęte z książki: Edith Stein, Myśli i medytacje
Wydano: Trinitas, 2000
Wybrane i opracowane przez: Norbert Żuška, OCarm.