Blog

1 Král 18,20–24

W niebie "każdemu przysługuje od Boga chwała, jaka mu się należy" (1), a ten, kto chciał być na ziemi najbiedniejszy, najbardziej zapomniany z miłości do Jezusa, ten będzie pierwszy, najwyższy i najbogatszy. (AS 119)

Jeśli chodzi o małych, ci będą sądzeni z najwyższą łaskawością (2). I człowiek naprawdę może pozostać mały nawet na najstraszniejszych stanowiskach, nawet jeśli żyje bardzo długo. Gdybym umarła w wieku 80 lat, gdybym była w Chinach, wszędzie umarłabym tak mała jak dzisiaj, to wiem dobrze. I napisano, że "na koniec powstanie Pan, aby ocalić wszystkich cichych i pokornych na ziemi" (3). Nie mówi się "sądził", ale "ocalił". (VDŻ 140)

Bóg dał mi swoje nieskończone miłosierdzie, a przez nie dostrzegam i czczę inne boskie doskonałości!... Wtedy pokazuje mi się, że wszystkie lśnią miłością, tak, wydaje mi się, że i sprawiedliwość jest przyodziana miłością (a może nawet bardziej niż która jakakolwiek inna cecha)... Jaka słodka radość jest w pomyśle, że Pan Bóg jest sprawiedliwy, to znaczy, że uwzględnia nasze słabości, że doskonale zna kruchość naszej natury! Czego więc powinnam się bać? Kiedy nieskończenie sprawiedliwy Bóg tak dobrodusznie przebaczył wszystkie winy marnotrawnego syna, czyż nie powinien być sprawiedliwy także wobec mnie, która "zawsze jestem z Nim"? (4)... (As 171)

Odkąd dano mi zrozumieć miłość Jezusa Serca, przyznam się, że wyparła z mojego serca wszelką trwogę. Wspomnienie moich błędów mnie upokarza, skłania mnie do tego, abym nigdy nie opierała się na swojej sile, która jest tylko słabością. Ale jeszcze bardziej to wspomnienie mówi mi o miłosierdziu i o miłości. Kiedy wrzucamy nasze błędy z dziecięcą ufnością do płonącej kuźni Miłości, jakżeby nie miały być bezpowrotnie spalone?

Wiem, że byli święci, którzy spędzili życie w niezwykłym umartwianiu, aby odpokutować swoje grzechy. Ale co chcecie, "w domu niebieskiego Ojca jest wiele mieszkań" (5). Jezus to powiedział, dlatego idę drogą, którą mi wskazał. Staram się już nie zajmować sobą, a to, co Jezus robi w mojej duszy, pozostawiam Jemu... (D 247)

Przecież zawołał w dniach swojego śmiertelnego życia w uniesieniu radości: "Wychwalam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że gdy ukryłeś te rzeczy przed mądrymi i rozumnymi, objawiłeś je małym" (6). Chciał więc, aby w sposób oczywisty objawiło się Jego miłosierdzie. Ponieważ byłam mała i słaba, zniżył się do mnie i pouczał mnie w ukryciu o rzeczach swojej miłości. Ach, gdyby uczeni, którzy spędzili życie na studiach, przyszli mnie zapytać, bez wątpienia byliby zdumieni, gdyby zobaczyli, że czternastoletnie dziecko rozumie tajemnicę doskonałości, której oni ze swoją całą nauką nie potrafili odkryć, ponieważ do jej posiadania trzeba być ubogim duchem!... (AS 102n)

(1) 1 Kor 4,5; (2) srv. Mdr 6,7; (3) Ps 45,10; (4) srv. Łk 15,31; (5) J 14,2; (6) Mt 11,25.

(D = Listy, AS = Pisma autobiograficzne, VDŻ = Wkraczam w życie)

Cesta vedoucí k cíli a naplnění smyslu lidského života, k člověku »proměněnému«, »dokonalému«, způsobilému pro Boží království, spočívá v růstu v lásce, ve schopnosti lásku přijímat a lásku opětovat.