Z wielu ludzi w tej dziedzinie nie stają się chrześcijanami tylko dlatego, że po prostu nie ma nikogo, kto by ich chrześcijanami uczynił. I tak często przychodzi mi do głowy myśl, że powinienem obiec wszystkie instytucje akademickie w całej Europie – a przede wszystkim paryską uniwersytet, i wszędzie krzyczeć jak pozbawiony zmysłów, aby tych, w których jest więcej uczoności niż miłości, obudzić wołaniem: „Jak straszne jest mnóstwo tych, którzy z powodu was nie dostaną się do nieba, i pędzą do piekła!”
Oby ta troska leżała tym ludziom na sercu przynajmniej tak jak uprawa nauki, aby kiedyś mogli Bogu złożyć rachunki nie tylko z wykształcenia, ale ze wszystkich powierzonych talentów!
(Franciszek Ksawery /1506–1552/, korespondencja z Indii, 40. lata XVI wieku)
