Teresa z Lisieux (1873–1897)
Kiedy miłość zapuści głębokie korzenie w duszy, pokaże się i na zewnątrz. Jest jeden taki uroczy sposób, aby odrzucić to, czego nie możemy dać, że odrzucenie sprawi taką samą radość, jak dar.
To prawda, że każdy mniej się wstydzi prosić o pomoc siostrę, która zawsze jest chętna pomóc. Ale Jezus powiedział: „Od tego, kto chce pożyczyć od ciebie, się nie odwracaj” (Mt 5,42). Dlatego siostrom, które mają w zwyczaju prosić o przysługi, nie możemy się wystrzegać pod pretekstem, że musimy je odmówić. Nie możemy też być usłużne tylko po to, by tak wyglądać, ani w nadziei, że siostra, której pomożemy, odwzajemni to. W końcu nasz Pan także powiedział: „Pożyczacie tylko tym, od których spodziewacie się odzyskać, co możecie oczekiwać od Boga? W końcu nawet grzesznicy pożyczają grzesznikom, aby dostali tyle samo z powrotem. Ale wy ... czynicie dobro i pożyczajcie, a niczego nie oczekujcie z powrotem. Wasza nagroda będzie wielka” (Łk 6,34n). Tak, nagroda będzie wielka, i to już na ziemi... Na tej drodze wiele nas kosztuje tylko pierwszy krok.
Pożyczyć i niczego nie oczekiwać z powrotem, to wydaje się surowe dla natury. Wolimy dać, ponieważ darowana rzecz już nie jest nasza. Ktoś przychodzi i mówi ci całkowicie przekonująco: „Siostro, potrzebuję na kilka godzin twojej pomocy. Ale bądź spokojna, mam pozwolenie od naszej matki, i odwzajemnię ci czas, który mi poświęcisz, bo wiem, jak jesteś zajęta.” Naprawdę, gdy bardzo dobrze wiemy, że czas, który pożyczamy, nie zostanie zwrócony, wolałybyśmy raczej powiedzieć: „Daruję ci go.” To zaspokoiłoby naszą miłość własną, ponieważ dawanie jest bardziej hojnym czynem niż pożyczanie, a wtedy siostra może poczuć, że nie liczymy na jej usługi... Jak nauka Jezusa sprzeciwia się uczuciom natury! Bez pomocy łaski byłoby niemożliwe nie tylko je wprowadzać w praktykę, ale nawet je zrozumieć. (AS 223n)
(AS = Autobiograficzne pisma)
