W roku 1683 Turcy oblężyli Wiedeń. Połączone armie europejskie nie miały szansy konkurować z dwukrotną lub potrojną przewagą liczebną armii osmańskiej. Świadectwo okrucieństwa inwazji przetrwało w relacji rycerza Jana Franciszka Beckowskiego /1658–1725/, który oblężenie Wiednia opisał w ten sposób:
„W międzyczasie Tatarzy zbliżali się coraz bliżej do miasta, jednak najpierw obok i przed sobą leżące miasta, miasteczka, twierdze, wsie, a nawet cały krajobraz z tej strony Dunaju ogniem wypalili, starych ludzi i niemowlęta okrutnie pozabijali, tak że całe drogi były wypełnione martwymi ciałami. Ludzi w wieku dorosłym do sześćdziesięciu tysięcy wzięli w niewolę i sprzedali Turków. [...] Do miasta wrzucili do trzech tysięcy bomb lub ognistych kul, na domach wyrządzili ogromne szkody, wielu ludzi zranili i zabili, również przez wysłanych podpalaczy ogień wznieśli…”
Cała Europa obawiała się upadku Wiednia, co mogło uniemożliwić stawienie czoła szybkiemu postępowi wojsk. Nie tylko mieszkańcy oblężonego miasta, ale całe narody (szczególnie Polacy) uciekały się o pomoc do Maryi Panny, pilnie wzywając jej imienia. 12 września 1683 armia osmańska została pokonana i zmuszona do odwrotu do Niziny Panońskiej. Jako podziękowanie za skuteczną pomoc Maryi papież Innocenty XI ustanowił dla całego Kościoła łacińskiego święto Imienia Maryi, które od 1911 roku jest obchodzone w rocznicę zwycięskiej bitwy.
Gdy wiatry zamieszania wieją, a ty natkniesz się na skały pokuszenia, gdy fale pychy, bluźnierstwa, ambicji lub zazdrości miotają tobą tu i tam, zwróć swój wzrok na Gwiazdę, wzywaj Marię. Gdy łódka twojego ducha wstrząsana jest nienawiścią, chciwością lub pragnieniami ciała, zwróć swój wzrok na Gwiazdę, myśl o Marii. W czasach niebezpieczeństwa, w chwilach niepokoju, w trudach myśl o Marii, wzywaj Marię. Niech jej obraz nie wyblaknie przed twoim duchem, niech nie wyblaknie w twoim sercu. Abyś otrzymał pomoc jej wstawiennictwa, nie przestawaj naśladować jej przykładu. Kiedy ją naśladujesz, nie zbłądzisz; gdy ją wzywasz, nie stracisz nadziei; gdy o niej myślisz, nie zbłądzisz. Kiedy cię trzyma, nie upadniesz; kiedy cię chroni, nie popadniesz w rozpaczy i nie będziesz się bać. Kiedy cię prowadzi, nie zmęczysz się; kiedy ci pomaga, osiągniesz swój cel.
(John Paschal, O.Carm. /+1361/, De tempore, Sermon 57 –
Paschal tutaj z pamięci cytuje słynny tekst św. Bernarda;
wstępny cytat z dzieła Posłanniczka starych historii czeskich II/3 autorstwa J. Fr. Beckowskiego, 1715,
cytowane według wydania z roku 1880)
