Na początku
poza zasięgiem zmysłów,
tam jest Słowo.
Ó, bogata skarbnico,
w której początek
rodzi początek!
Ó, serce Ojca,
z którego nieustannie
ku wielkiej radości płynie to Słowo!
A jednak to łono
w sobie to Słowo zachowuje.
To jest prawda.
Z tych dwóch jedna rzeka,
z ich miłości ogień,
z dwóch jedno więzy,
które łączą obojgu –
przepiękny Duch, który
nieprzerwanie płynie,
nierozerwalny.
Ci trzej są Jedno –
wiesz, co? Nie. Co jest,
to wie tylko On sam.
(wiersze przypisywane Mistrzowi Eckhartowi OP /1260–1327/, wiersze z młodości, I, II)
