Najwyższy, wszechmogący, dobry Panie,
tobie należy chwała, sława, cześć i każde błogosławieństwo.
Należy tylko do ciebie, Najwyższy,
a żaden człowiek nie jest godzien wypowiedzieć twoje imię.
Bądź pochwalony, mój Panie, wraz z całym swoim stworzeniem,
przede wszystkim z panem bratem słońcem,
który jest dniem i przez niego dajesz nam światło.
A on jest piękny i świeci wielką jasnością;
twoim, Najwyższy, jest obrazem.
Bądź pochwalony, mój Panie, za siostrę księżyc i za gwiazdy,
na niebie stworzyłeś je jasne, cenne i piękne.
Bądź pochwalony, mój Panie, za brata wiatr,
za powietrze i chmury, za jasne niebo i każdą pogodę,
którym dajesz swoim stworzeniom pożywienie.
Bądź pochwalony, mój Panie, za siostrę wodę,
która jest bardzo użyteczna, pokorna, cenna i czysta.
Bądź pochwalony, mój Panie, za brata ogień,
którym oświetlasz noc,
a on jest piękny, wesoły, silny i potężny.
Bądź pochwalony, mój Panie, za naszą siostrę, matkę ziemię,
która nas żywi i dba o nas
i wydaje różnorodne owoce z kolorowymi kwiatami i ziołami.
Bądź pochwalony, mój Panie, za tych, którzy przebaczają dla twojej miłości
i znoszą kruchość i cierpienia.
Błogosławieni ci, którzy to znoszą w pokoju,
bo przez ciebie, Najwyższy, będą ukoronowani.
Bądź pochwalony, mój Panie, za siostrę śmierć ciała,
której żaden żyjący człowiek nie może uniknąć.
Biada tym, którzy umierają w grzechach śmiertelnych;
błogosławieni ci, których znajdziesz [zgodnie z] twoją Najświętszą wolą,
bo druga śmierć im nie zaszkodzi.
Chwalcie mojego Pana i błogosławcie mu,
dziękujcie mu i służcie mu z wielką pokorą.
(Franciszek z Asyżu /1182–1226/, Pieśń stworzenia,
tłumaczenie B. J. Štivar i M. Koronthályová)
