Maria, zacieniona Duchem Bożym (1), jest panną nowego serca (2), która nadaje ludzką twarz Słowu, które staje się ciałem (3). Jest panną mądrego i kontemplacyjnego słuchania, która zachowuje w swoim sercu wydarzenia i słowa Pana i rozważa o nich (4).
Jest wierną uczennicą mądrości; uczennicą, która szuka Jezusa – Mądrości Bożej – i Jego Duchem daje się wychowywać i kształtować, by w wierze przyswoić sobie Jego sposób działania i wyboru. W ten sposób wychowana Maria jest zdolna rozpoznać „wielkie rzeczy”, które Bóg uczynił dla zbawienia pokornych i ubogich (5).
Maria, mimo że jest Matką Pana, staje się doskonałą uczennicą, kobietą wiary. Podąża za Jezusem, wędruje razem z apostołami i dzieli z nimi trudną i wymagającą drogę, która wymaga przede wszystkim braterskiej miłości i wzajemnej służby. Na weselu w Kanie uczy nas wierzyć w Jej Syna (6); u stóp krzyża staje się matką wszystkich wierzących (7) i przeżywa z nimi radości z zmartwychwstania. Jednoczy się z innymi uczniami „w nieustannej modlitwie” (8) i przyjmuje pierwsze dary Ducha, który napełnia pierwszą chrześcijańską wspólnotę apostolskim zapałem.
Maria przynosi radosną nowinę zbawienia wszystkim ludziom. Jest kobietą, która nawiązuje relacje nie tylko z wąskim gronem uczniów Jezusa, ale i z ludźmi: z Elżbietą, z nowożeńcami w Kanie, z innymi kobietami oraz z „braćmi” Jezusa.
W Pannie Marii, Matce Bożej i wzorze Kościoła, karmelitani znajdują doskonały obraz wszystkiego, czym sami pragną i mają nadzieję być. Dlatego Maria była zawsze uważana za Patronkę zakonu, nazywana również Matką i Ozdobą, a karmelitani mieli ją zawsze przed oczami i w sercu jako „Pannę najczystszą”. Kiedy na nią patrzymy i żyjemy życiem duchowym w bliskim związku z nią, uczymy się stawać przed Bogiem i razem jako bracia Pana. Maria rzeczywiście żyje wśród nas jako Matka i siostra, czujna na nasze potrzeby, i wspólnie z nami oczekuje, ma nadzieję, cierpi i raduje się.
Zgodnie ze swoją tradycją, zwłaszcza od XVI wieku, Karmel wyraża miłosną bliskość Marii do Ludu Bożego za pośrednictwem szkapulrza. Szkapulrz jest znakiem poświęcenia się Marii, środkiem przynależności wiernych do zakonu i dostępnym oraz skutecznym narzędziem ewangelizacji.
(1) por. Łk 1,35; (2) por. Ez 36,26; (3) por. Jan 1,14; (4) por. Łk 1,19.51; (5) por. Łk 1,46nn; (6) por. Jan 2,5; (7) por. Jan 19,26; (8) Dz 1,14;
(Statuty Zakonu Braci Błogosławionej Panny Marii Karmelskiej, 1995, art. 27)
