Ojciec Elżbiety od Trójcy był oficerem armii francuskiej, dlatego nie jest dziwne, że Elżbieta urodziła się w obozie wojskowym, a jej najbliższymi przyjaciółmi stały się dzieci z rodzin oficerskich. Żonę oficera George'a Hallo Elżbieta nazywała „drugą mamą”. Ich syna Karola, swojego przyjaciela z dzieciństwa, Elżbieta tuż przed śmiercią (w 1906 roku) dyktowała swój ostatni list:
„Drogi braciszku,
zanim twoja Elżbieta wzleci do nieba, chciałaby jeszcze raz przypomnieć ci całe swoje przywiązanie i swoje postanowienie, by pomagać ci dzień po dniu aż do chwili, gdy spotkamy się w niebie. Mój drogi Karolu, chcę, abyś kroczył śladami swojego ojca, z ową silną wiarą, która jest częścią męskiego charakteru i czyni go uczciwym i wytrwałym. Będziesz musiał przejść przez walki, mój braciszku, spotkasz na drodze życia przeszkody, ale nie trać odwagi. Wołaj o pomoc mnie, tak, wołaj o pomoc swoją siostrzyczkę. Powiększysz w ten sposób szczęście jej nieba. Będzie tak szczęśliwa, że będzie mogła ci pomóc zwyciężać i pozostawać godnym Boga, swojego czcigodnego ojca i matki, z której jesteś pewnie dumny. Nie mam już więcej sił, by móc dyktować tę ostatnią wolę twojej siostry, aż po krawędź wypełnioną miłością. Gdy będę u Boga, zamilknij w modlitwie. Znowu się spotkamy i będziemy szczęśliwi na wieczność. Zostawiam ci medalik z mojego różańca, noś go jako wspomnienie o swojej Elżbiecie, która będzie cię w niebie kochać jeszcze bardziej niż na ziemi.”
Karol kroczył śladami swojego ojca przynajmniej zawodowo. Wstąpił do armii, dołączył do lotnictwa, w 1914 roku uczestniczył w powietrznych bitwach I wojny światowej i został zestrzelony. Nawet w mundurze wciąż nosił ten ostatni list Elżbiety, a swoje ocalenie – wyszedł wtedy bez obrażeń i zmarł dopiero w 1969 roku – przypisywał Elżbiecie: „… wołaj o pomoc swoją siostrzyczkę…”
Święta Elżbieto od Trójcy, módl się za nami!
(Elżbieta od Trójcy /1880–1906/, korespondencja, DP 287;
opracowane na podstawie strony internetowej karmelu w Dijon)
