Z narodzeniem Syna, Matka nie znajduje się na końcu swojej płodności. Wręcz przeciwnie, zyskuje zdolność do rodzenia każdego chrześcijanina, który jest członkiem Chrystusa. Materstwo cielesne nadaje jej nieskończone duchowe mateřství. Wszędzie, gdzie człowiek zbliża się do jej Syna, gdzie ktoś naprawdę szuka – czy to wiary, nawrócenia, powołania – tam wprowadza na swoją kobiecą modłę drogę. Robi to w sposób niemal niedostrzegalny, który jest jej charakterystyczny i który jest przecież najpotężniejszy. Tworzy połączenie między grzesznikiem a swoim Synem. Nie staje między nimi jako ktoś trzeci, kto mógłby w jakikolwiek sposób zasłaniać widok na Syna. Wręcz przeciwnie, usuwa z drogi wszystko, co mogłoby temu widokowi przeszkadzać.
(Adrienne von Speyr /1902–1967/, Służebnica Pana)
